- Joe? - Tak?
To ja, Gloria.
- Gloria...? - Gloria Bell.
A, cześć, co u ciebie?
- Dobrze, a u ciebie? - Dobrze.
- Ile to już? - Ponad dziesięć lat.
Od mojego rozwodu.
No tak.
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki.
Ty też.
Na zdrowie.
Jak się tu znów dostałeś?
Wracaj do domu.
Do domu!
Dałem ci wszystko!
Wszystko!
I po co?
Po co?
Co się gapisz? Będziesz mi mówić, co mam robić?
Ty nic nie wiesz! Gówno wiesz!
Nikt nic nie wie!
Mówiła, że było żółte światło.
Nie, raczej nie jest daltonistką.
Ktoś został ranny?
A drugi kierowca?
To Robert Cox?
Okej.
Nie, fantastycznie.
Najważniejsze, że nikomu nic się nie stało.
To tylko auto. Po to tu jesteśmy.
Na pewno opłaciła pani składkę na czas.
Sprawdzę to i oddzwonię.
Cześć, Anne, kochanie.
Dawno się nie odzywałaś,
więc pomyślałam, że zadzwonię.
Mam sporo roboty, ale zadzwoń, gdy tylko będziesz chciała.
Okej? Kocham cię.
Tu twoja matka.
Cześć, Peter. Tu mama.
Dzwonię, by zobaczyć, jak czuje się Hugo
i czy czegoś potrzebujecie.
To wszystko.
Kocham cię.
Tu twoja matka.
Jeszcze raz?
- Okej, daj. - Muszę go położyć.
- Ja mogę to zrobić. - Nie, nie.
- Ze mną będzie szybciej. - Okej.
- Idź z tatusiem. - Chodź.
- Okej.
- Pa, babciu. - Pa.
- Do zobaczenia. - Okej.
Jakieś wieści od Rachel?
Jest...
na pustyni. Tyle wiem.
Szuka siebie na pustyni.
- Rozumiem. - Tak.
- Grymaśny, co? - Tak.
Myślisz, że wciąż ma infekcję ucha?
Nie wiem.
Nie sądzę.
- Dałeś mu antybiotyk? - Tak.
Może to reakcja na antybiotyk.
Czasem boli je przez nie brzuch.
I robi się wysypka albo grzybica w ustach.
To się nazywa pleśniawka.
Sprawdzałeś w buzi?
- Otwierałeś... - Nie...
Przepraszam.
Hej, Rachel.
Tak, super, że dzwonisz. Świetnie.
Miło, że się odzywasz.
Tak, je.
Robi ciemne i twarde kupki.
Gdzie jesteś?
Nie, nie pyta o mamę, bo nie umie mówić!
Uttanasana do przodu.
Plecy wygięte.
Tułów w stronę nóg, dłonie równo ze stopami.
Dłonie razem.
Spójrz w górę.
Łokcie blisko ciała.
Podnieście kolana, potem uda.
Świetnie.
Dobra robota, Gloria.
Dziękuję wszystkim.
- Pa. - Przepraszam.
- Dobrze ci poszło. - Tak myślisz?
- Przychodź częściej. - Chętnie.
- Do zobaczenia. - Przepraszam.
- Cześć. - Dziękuję.
Wszystkim podobały się zajęcia.
- Myślisz? - Było widać.
Dobrze.
Idziemy?
Theo!
Chodź.
Theo, to moja mama.
- Mamo, to Theo. - Cześć!
Miło mi. Anne dużo mi o tobie mówiła.
- Miło mi cię poznać. - Ciebie również.
- Skąd pochodzisz? - Ze Szwecji.
- Tak? - Jest surferem.
Jeżdżę po świecie, szukając wielkich fal.
Teraz lecę na Oahu.
Zatrzymałem się tu, by posurfować w Newport i zobaczyć się z Anne.
- Oczywiście. - Anne...
to wspaniała, przemiła kobieta.
- No tak. - Musimy jechać.
- Ćwiczysz tu? - Nie, to mój pierwszy raz.
A ty? Często ćwiczysz jogę?
- Staram się, od 15. roku życia. - Boże.
- Tak. - Wcześnie zacząłeś, co?
- Mamo, musimy jechać. - Okej.
- Miłego. - Trzymaj się.
- Dobra. - Pa.
- Miło było cię poznać. - Ciebie również.
- Możemy? - Pa.
Pa.
- Pa. Dzwoń, okej? - Dobra.
Idzie ktoś?
- Mówiłam, że rzuciłam. - Ja też.
Ale...
mój plan emerytalny strasznie zmarniał.
Spytałam o to gościa z kadr. Powiedział mi,
że to przez rynek, że to normalne.
Nie rozumiem, jak działa giełda.
Będę miała z tego śmieszne pieniądze.
Wiem, o co ci chodzi.
A dostanę je tylko wtedy,
jeśli dotrwam do emerytury za pięć lat.
- Będę pracować po osiemdziesiątce. - Wiem.
Jak coś, możemy zamieszkać razem.
- Gloria, mam przesrane. - Hej.
Jeśli zadzierają z tobą, zadzierają i ze mną.
Siedzimy w tym razem. Tak?
Hej, skurwiele!
Ta kobieta jest super! Traktujcie ją jak trzeba!
- Tak. - Tak!
To dobra kobieta i przyjaciółka. Szanujcie ją!
- Daje z siebie wszystko, skurwiele! - Skurwiele!
Przepraszam, to miejsce jest zajęte?
Nie, proszę.
- Gloria. - Stanley.
- Miło mi. - Miło mi.
- Cześć. - Michelle.
Miło mi cię poznać.
Pat.
- Pat Banowsky. - Pat Banowsky.
Dobra w tym jesteś.
Dzięki.
Mogę cię o coś spytać?
Śmiało.
Miałaś jakieś operacje?
Nie.
Serio?
Ale dziękuję.
- Przepraszam. Tańczymy? - Do zobaczenia.
Zawsze jesteś taka wesoła?
Nie. Ktoś pyta, ja się śmieję, i tyle.
Nie.
Czasem jestem wesoła.
Czasem nie.
Jak każdy.
Często tu przychodzisz?
Tak.
Tak... Znaczy, nie aż tak często.
Czasem, gdy mam ochotę.
Gdy mogę.
Lubię tu przychodzić. Lubię tańczyć.
- Sama? - Sama.
- Jestem rozwiedziona. - Ja też.
Naprawdę?
Od dawna?
Od roku.
- Niedługo. - Wreszcie.
No tak, czasem tak jest.
Próbuję...
coś zmienić.
Życie.
Jak masz na imię?
Gloria.
Co to?
Po prostu zdejmij.
Tak...
Pięćset.
Wiem, że to dużo.
Ale pokrywamy koszty wynajmu, gdy auto jest w warsztacie.
Mogę załatwić wypożyczenie auta.
Dam im wszystkie informacje i powiem, gdzie można odebrać samochód.
Albo powiem, żeby sami je dostarczyli.
Nie.
Żaden problem, załatwię to.
W razie potrzeby służę pomocą.
Uwielbiam koty.
- Jak wchodzi? - Nie mam pojęcia.
Wszystko zamykam, a gnojek i tak się dostaje.
- Może próbuje ci coś powiedzieć. - Jest jak trup.
Jak te egipskie koty-mumie.
- Znaczy sfinks? - Nie ma w ogóle sierści, Veronica.
W Biblii jest piękna historia o kotach.
No nie...
- Jeszcze? - Słucham?
Jeszcze po bokach?
Nie, tylko standard.
- Nie chcę... - Spójrz.
Jeszcze trochę.
Kiedy przeszedł potop,
Bóg kazał Noemu zbudować arkę.
Wziął swoją rodzinę
i parę zwierząt z każdego gatunku,
jaki wtedy istniał.
Szybko pojawiła się tona myszy, która pożerała całe jedzenie.
Noe nie wiedział, co robić. Spytał Boga, a ten rzekł:
"Znajdź lwa.
Poklep go po głowie trzy razy".
Wtedy lew zrobił...
Wypuścił strumień powietrza,
a z nosa wyszły mu dwa koty.
Te koty pozbyły się myszy.
I tak wrócił porządek i równowaga.
Przepraszam.
Delikatnie uderzymy łokciami w żebra.
I liczymy. Raz, dwa, trzy!
Jeszcze raz!
Twój ojciec,
świeć, Panie, nad jego duszą, zostawił mi dokładnie tyle, ile mi trzeba.
Wiesz...
Nie wydaję tak dużo.
Okej, lubię przychodzić tu z koleżankami na sałatkę.
- Ale poza tym... - Wiem.
Ale co, jeśli będę żyć zbyt długo?
Myślę, że nie zostanie po mnie za wiele.
Niczego mi nie trzeba.
Już od dawna płacę za siebie rachunki.
Nawet tego nie zauważysz.
Obudzisz się pewnego ranka
jako pomarszczona staruszka, jak ja.
Nie jesteś stara. Pięknie wyglądasz.
Naprawdę.
Życie mija w mgnieniu oka.
Ot tak.
Wiem, powtarzasz mi to co 10 lat.
No i widzisz?
Rozumiem, mamo.
- Poradzisz sobie. - Oczywiście.
- Przynajmniej rzuciłaś palenie. - Proszę.
Ja się tym zajmę.
Gloria Bell, pani lokatorka spod dwójki.
Mieszkam pod pani synem, pani Duffy.
Tak, dlatego dzwonię.
Przepraszam, że niepokoję panią tak późno w nocy,
- ale... - Chodź tu!
Muszę wstać rano do pracy.
Po co się rodzić?
Właśnie. Przykro mi, że muszę to pani mówić,
ale czy pani wie, co się dzieje?
Pani syn...
Wydaje mi się, że przechodzi jakieś załamanie.
- Nie. - Wszystko jest posrane! Nie wychodź!
To łamie mi serce. Ja też jestem matką.
Chcę umrzeć!
On potrzebuje pomocy.
Przyk...
Przykro mi, ale...
Proszę posłuchać.
Nie ródź się, człowieku! Nie ródź się!
Nie ródź się!
Halo?
Gloria?
Przy telefonie.
Nie, czemu miałabym się złościć?
Zapraszasz mnie na randkę?
Dziękuję.
Prawdziwy dżentelmen.
Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Bez przerwy myślę o tobie. Jesteś taka...
inna.
To, co z tobą przeżyłem...
Myślałem, że już mnie to nie spotka.
Zawróciłaś mi w głowie.
Nie śmiałem...
To doprowadzało mnie do szału. Chciałem zadzwonić,
ale...
za bardzo się denerwowałem.
Na szczęście się przemogłem.
Więc dziękuję.
Dziękuję, że przyszłaś.
Ależ proszę.
W porządku. Śmiało.
- Przepraszam. - Jasne.
Halo?
Halo. Suzanne.
Okej.
Dobrze, ale to nie powód, by płakać.
Zrobię to przed 14, okej?
Co? Tak, wpłacę zaliczkę przed 14.
Teraz jestem zajęty. Spokojnie.
Pa.
To jesteś rozwiedziony czy nie?
- Jestem. - Ale...?
Rozwodzisz się z kobietą, nie z dziećmi.
Mieszkam sam już od roku.
Ale wciąż muszę pomagać z córkami.
One...
bardzo na mnie polegają.
Tak to już...
Tak to już jest. To część mojego życia.
Kiedyś było zupełnie inaczej.
Tonąłem...
było źle, aż w końcu,
jakieś 13 miesięcy temu, przeszedłem operację.
Jaką?
By-pass żołądka.
- Ważyłem 130 kilo. - Nie wierzę.
- No co ty. - Przysięgam.
- Nie wierzę. - Byłem ogromny.
Nie wierzysz mi? Zobacz.
Proszę.
Widzisz?
- Nosiłem rozmiar 52. - Przepraszam.
- Choć szyja była chuda. - Przepraszam.
Trzymam cię.
Okej.
To magazynek, do którego wchodzą kulki.
- Okej. - W kapsule jest 140 kulek.
Weź pistolet.
- Mam go trzymać? - Ręka tutaj.
Ta ręka tutaj.
- Okej. - Trzymasz?
- Mam. - To spust.
Okej? To bezpiecznik.
Odbezpieczamy broń.
- Teraz działa w trybie automatycznym. - Strzelać?
Jeszcze nie? Spójrz przez celownik.
- W stronę celu. - W stronę ludzika.
- Okej. - Do ludzika.
- Widzisz go? - Tak.
- Okej. - I...
- Strzał w dziesiątkę. - Zabity.
Masz wspaniały park.
Mężczyźni lubią bawić się w wojnę.
Wiem.
Zdobywanie flagi.
Ochrona prezydenta.
Atak zombie.
- To on? - Tak.
To taka dziwna mieszanka szczęścia i niepokoju.
Jeszcze nigdy czegoś takiego nie czułam.
To się nazywa miłość.
- O Boże! - To nic takiego.
- Płacą mu za to? - Tak, to jego praca.
To ekstremalny surfing, po wielkich falach.
Uwielbia to robić.
On może umrzeć nawet jutro.
Mamo.
Wszyscy możemy jutro umrzeć.
Widziałem w wiadomościach, że wysłali ucznia do domu,
bo zrobił z dłoni pistolet.
Nie odciągniesz chłopców od zabawy z bronią.
A jeśli jej nie mają, to zrobią ją z czegoś innego.
Gdy Peter był mały,
zrobił pistolet z mojego tamponu.
Co było spustem?
Nie możemy pozbyć się broni nawet we własnych rodzinach.
To prawda.
Ale fakt, że cywil może ot tak
kupić sobie karabin maszynowy, po prostu mnie zdumiewa.
Większość właścicieli broni to odpowiedzialni ludzie.
- Okej... - Nie mówimy o większości.
Tylko ta odpowiedzialność w końcu zniszczy całą planetę.
Planeta już jest zniszczona.
Teraz to już tylko ustawiamy sobie leżaki na Titanicu.
Myślę, że nie ma co panikować. Życie zatacza koło, to naturalne.
Każde pokolenie myśli, że to już koniec.
Że nigdy nie było gorzej.
W końcu któreś będzie mieć rację.
Gdy wybuchnie świat, mam nadzieję, że odejdę, tańcząc.
Hej, hej!
- Prawda? - Tak!
Bo wszystko się zmienia.
Nawet nasze ciała.
Czytałam artykuł o odnowie komórek.
Wiesz o tym?
Tak, coś słyszałem.
Pisali, że nasze ciała,
nawet gdy jesteśmy w średnim wieku, mają najwyżej 10 lat.
Nasza skóra, naskórek złuszcza się co dwa tygodnie.
Ludzki szkielet jest zastępowany co 10 lat.
Każdy organ odnawia się w innym tempie.
Więc wszystko jest...
Chciałbym być gniazdem Gdybyś ty była ptakiem
Chciałbym być szalem Gdybyś ty była zziębłą szyją
Gdybyś była muzyką Ja byłbym uchem
Gdybyś była wodą Ja byłbym szklanką
Gdybyś była światłem Ja byłbym okiem
Gdybyś była stopą Ja byłbym skarpetą
Gdybyś była morzem Ja byłbym plażą
A gdybyś dalej była morzem Ja byłbym rybą
I pływałbym w tobie
Gdybyś była morzem Ja byłbym solą
A gdybym ja był solą Ty byłabyś sałatą
Awokado
Albo przynajmniej sadzonym jajkiem
A gdybyś ty była sadzonym jajkiem
Ja byłbym kromką chleba
A gdybym ja był kromką chleba Ty byłabyś masłem albo dżemem
A gdybyś ty była dżemem
Ja byłbym brzoskwinią w dżemie
Gdybym ja był brzoskwinią
Ty byłabyś drzewem
A gdybyś ty była drzewem Ja byłbym twoją żywicą
I płynąłbym w twoich ramionach Niczym krew
A gdybym był krwią
Żyłbym w twoim sercu
Halo?
Helen.
Cześć, co u ciebie?
Dobrze, a ty?
To miło.
Tak.
Jadłem już lunch.
Powinna wziąć zażyć leki.
Słucham?
Co ja mogę z tym zrobić?
Jestem w domu.
Źle się czuję. Dlatego nie wychodziłem.
Co? Nie, zostaję dziś w domu.
Okej?
Okej? Nie, nie sądzę.
Podobał ci się?
Nie rozumiem.
Gdzie jesteś?
Czemu tu jesteś?
Bo jestem z tobą.
Więc czemu im tego nie powiesz?
Nie chcę ich w to angażować.
Po co mieszać je w coś, czego nie są w stanie zrozumieć?
Żeby mówiły: "Boże, ty masz dziewczynę?
- Ty stary głupku". - Nie jesteś stary.
"Jak możesz randkować w takim wieku?"
Znam je. Robiłyby sobie ze mnie żarty.
- Po co im to umożliwiać? - Myślałam, że...
- Jestem częścią twojego życia, prawda? - Najważniejszą.
Chcę to poczuć. A tak się nie stanie, jeśli okłamujesz córki.
- Są dorosłe, prawda? - Nie aż tak.
Fizycznie tak, ale...
Nie wiem, czy to sprawa pokoleniowa, ale widzą mnie jako ojca.
Nie jako człowieka.
To ja zawsze się o nie martwiłem.
A one nigdy nie martwią się o mnie.
To samotne uczucie.
Nie chcę, żebyś...
musiała tego doświadczać.
Halo?
Otwórz drzwi.
- Otwórz te jebane drzwi! - Hej!
Ja pierdolę!
- Ja pierdolę! - To nie twoje drzwi.
Co ty robisz?
Ty kurwo!
Cieszę się, że mogłeś przyjść.
Dzięki, że mnie zabrałaś.
- Sto lat, skarbie. - Dzięki.
Cześć.
To będzie twój rok.
- Okej. - Będzie świetnie.
- Okej. - Czuję to.
Mogę ci ze wszystkim pomóc.
Dzięki, mamo.
To Arnold.
- Cześć. - Sto lat.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Ale dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
- Witaj. - Cześć.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
Boże, ile to już?
- Cztery? - Cztery lata?
- Chyba pięć. - Pięć?
- Tak. - Od waszego rozwodu?
Nie, odkąd się ostatnio widzieliśmy.
Rozwiedliśmy się 12 lat temu.
- Dwanaście? Serio? - Ty musisz być Fiona.
- Witaj. - Miło mi.
Mi również. Boże, jesteś taka piękna.
- Nie no, proszę. - Nie mówiłeś.
- Przepiękna. - Proszę.
To prawda.
- Nie przedstawiłaś nas. - To mój przyjaciel, Arnold.
To mój były mąż, Dustin.
- Miło mi. - I jego żona, Fiona.
- Miło mi. - Miło mi cię poznać.
- Na zdrowie. - Dzięki.
- Sto lat. - Dziękuję.
Dzięki, że jesteście.
I twoje zdrowie.
- Moje? - Z okazji ciąży.
Nie wiedziałeś?
Nie wiedziałem.
- Jesteś w ciąży? - Nie mówiłaś mu?
- Nie. - Przepraszam.
Naprawdę?
Jak miło.
To dla nas wciąż nowość.
- Nic nie widać. - To dopiero dziesięć tygodni.
- Masz chłopaka? - Tak.
Świetnie!
Byłam w tym samym wieku.
Tak?
- Poczęstujesz się, Arnoldzie? - Pewnie.
Dzięki.
Oliwkę?
Pewnie.
- Dzięki. - Oliwkę?
- Dzięki. - Wiecie,
moje dziecko jest teraz rozmiarów oliwki.
Tak.
Macie taki przytulny dom.
Jest...
- przepiękny. - Głównie urządzała go Rachel.
Gdzie ona jest?
Nie mam pojęcia.
Mi też się podoba.
- Gratulacje. - Dzięki.
Wkrótce się wyprowadzamy.
Macie jakieś plany na Boże Narodzenie?
Obchodzicie je?
Nawet o tym nie myślałam.
Spędzimy je razem.
Oczywiście.
Arnoldzie, mama mówiła, że jesteś właścicielem parku rozrywki.
- Tak, nazywa się Vertigo. - Super zabawa.
- Próbowałeś kiedyś paintballu? - Nie.
- To prawdziwa farba? - Tak, są dwie drużyny.
To taka udawana wojna.
- Spodobało się jej. - O tak.
Próbowałaś paintballu?
Strzelałam tylko do tarczy.
Ma świetnego cela.
O tak.
Co robiłeś wcześniej?
Byłem w Marines.
A potem transportowałem dla nich wyposażenie.
- Byłeś oficerem? - Oczywiście.
Więc byłeś w wojsku.
Tak, by móc zapłacić za szkołę.
Masz dzieci?
Dwie córki.
- W jakim wieku? - Dwadzieścia siedem i 31 lat.
- Jak my, mniej więcej. - Tak.
Ale raczej się od was różnią.
Jesteś dziadkiem?
- Nie. - Nie są zamężne?
Nie są.
W żadnym wypadku.
Czym się zajmują?
W tym momencie?
Niczym, niczym się nie zajmują.
Ale jedna miała właśnie spotkanie ze znajomą,
która posiada sklep zoologiczny.
No tak.
To może być niezły interes.
Ludzie uwielbiają zwierzęta.
- Gdzie mieszkają? - W Redondo.
Z mamą.
Czynsz jest taki wysoki...
A mama czym się zajmuje?
No wiesz...
- Niesamowite. - Trawki?
Nie, dziękuję.
Nie palisz?
Próbowałam dawno temu, ale teraz...
- Boję się, że straciłabym kontrolę. - Nie wygłupiaj się.
- Na pewno? - Nie, dzięki.
Każdy reaguje inaczej. Jeśli pozwolisz...
Kto jest ojcem mojego wnuka?
Nazywa się Theo.
Theo?
- Theo...? - Van Gogh.
Nieważne.
To Szwed.
Szwed?
- Ale mieszka tutaj? - Nie, w Szwecji.
Ale przeprowadzi się tutaj.
Nie, zostaje u siebie.
- Jak to? - Ja się tam przeprowadzę.
Wyjeżdża.
- Do Szwecji? - Tak.
Kurwa, sam przeprowadziłbym się do Szwecji.
Kiedy?
- Dwudziestego ósmego. - Niedługo.
Tak.
Przeczytaj tacie list, który ci napisał.
- E-mail. - Okej, e-mail.
- Przeczytaj. - Nie.
To wspaniały facet. Taki cudowny.
- Chyba obie się w nim zakochałyśmy. - Nie.
- Annie, co ty. - Przestań.
Tacie będzie miło.
"Pragnę jedynie wspólnego życia z tobą.
Odkryłem, że miłość w moim sercu czekała na ciebie.
Wspólne doświadczanie tajemnic życia to wspaniała wizja.
Choć pływałem na największych falach i po najgłębszych wodach na świecie,
bycie z tobą jest czymś jeszcze głębszym".
Rety.
Wszystko mnie ostatnio wzrusza.
Patrzcie, jakie słodziaki.
Jedzą swoje jabłuszka.
- Uroczy! - Uwielbialiście jabłka.
Ludzie myśleli, że to bliźnięta.
- Wiem. - To zdjęcie ze ślubu.
Proszę. Byliśmy tacy naiwni.
- Byliśmy zakochani. - I bardzo naiwni.
- Byliśmy zakochani. - Pokażcie je.
- Nie, Peter. - Tylko na chwilę.
- Zrobimy wersję "wtedy i teraz". - Byliśmy zakochani.
- Wiem. - Szybko.
- Nie utnij mi głowy. - Nie, nie.
- Śmieje się, bo byliśmy zakochani. - Tak.
- Przestań. - Teraz wyglądacie na szczęśliwszych.
Wyślij mi kopię.
- Wyślę. - Wyślij.
- Patrz. - Okej.
Świetnie wyglądamy.
Mały Petey z naszyjnikiem.
- Patrzcie na ten naszyjnik. - Kupiłem go na plaży.
- Uwielbiał taką biżuterię. - Uroczy, co?
- Patrz! - A to Annie.
Dzień, w którym skończyła przedszkole.
Pamiętam tę sukienkę.
- Patrzcie tylko. - Taka słodka.
Ale była słodka.
A to, Boże.To nasz tort weselny.
Nie mógł być byle jaki. Musiał być większy od nas.
- Patrz. - Ta plisowana sukienka.
- To był 1986 rok. To się wtedy nosiło. - Zabawne.
- Nie było mnie tu. - Już cię nie było.
Nie.
Powinienem tu być.
- A mnie nie było! - Dobrze.
Dobrze.
Nie było mnie tu.
- Spokojnie. - Patrzcie.
Tato, chcesz wody?
Arnoldzie?
Jesteś tam?
- Może poszedł do auta. - Nie.
- Nie ma go tu. - Nie.
- O nie, obudziliśmy dziecko. - Mógł się pochorować?
Może przez coś, co zjadł.
Wydawał się jakiś nieswój.
- Nie ma go na dole. - Pójdę do dziecka.
- Ja to zrobię. - Okej.
Spróbuję do niego zadzwonić.
Dobrze.
- Jest stąd jakieś inne wyjście? - Tylko te dwa.
- To było tylko zdjęcie. - Wiem.
- Sprzed lat. - Tak.
- Powiedziałeś mu coś? - Nic.
- Tu Arnold. - Byłaś tu.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Tu Gloria. Co się stało?
Wciąż jestem u Petera, martwię się.
Zadzwoń, żebym wiedziała, gdzie jesteś.
Pa.
Czasem gorzej się czuje.
Niedawno miał operację.
Ma problem z trawieniem.
Zjadł dużo oliwek.
Więc może...
Prawdopodobnie...
Dziękuję.
- Na pewno się pojawi. - Tak.
Dziękuję za przyjście.
- Dziękuję. - Okej.
- Świetnie. - Ja prowadzę.
Nie odbiera.
Okej.
Powinnam już iść.
Co to za facet, mamo?
Z kim ty jesteś?
Arnold? Jestem zajęta.
Pracuję.
Poczekaj. Daj mi to wyjaśnić.
Co tu robisz?
Możemy porozmawiać?
- Nie mam ci nic do powiedzenia. - Musisz mnie wysłuchać.
- Naprawdę. - To było takie niegrzeczne.
Dlaczego?
Chciałam przedstawić cię rodzinie.
Wzięłam cię na urodziny syna,
- a ty ot tak zniknąłeś. - Zrobiłabyś to samo.
- To nie była łatwa sytuacja. - Doprawdy?
Cały czas szukałem twojego spojrzenia.
Jakbym nie istniał.
- "Byliśmy zakochani". - Proszę cię.
- Ile razy musiał to powtórzyć? - Był pijany.
Aż zrobiło mi się niedobrze.
Zwymiotowałem. Jak mogłaś mi coś takiego zrobić?
Wtedy zadzwoniły córki i...
Miejże jaja.
I weź te swoje pistoleciki.
Gloria.
- Nie, Gloria. - Okej.
Zatrzymam je.
- Gloria, nie odjeżdżaj. - Nie chcę cię przejechać.
- Arnold! - Proszę!
- Odsuń się. - Kocham cię!
- Kocham cię, rozumiesz? - Odejdź od auta.
Gloria!
To twoje paluszki?
Ile paluszków? Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Pięć.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Raz, dwa...
Samotność powraca
Wspominam minione lata
Cokolwiek się pojawi
Pamiętam, jak opłakiwałam śmierć ojca
Nie chowając łez
Mając 65 lat
Moja wspaniała matka
Nie mogła zrozumieć Czemu odebrano jej ukochanego męża
Musiała zacząć od nowa
Ze złamanym sercem
Mimo ciepłych słów ode mnie
Nie odpowiedziała nic
A kiedy zmarła
Łzy ciekły całymi dniami
Samotność powraca
Nie mruż oka.
- Świetnie. - Jak tam dzieci?
- Mają teraz cztery i sześć lat, prawda? - Poczekaj. Nic nie mów.
Kiedy coś mówisz, ruszasz oczami i nic nie widzę.
Co?
Oślepnę?
Niekoniecznie.
Ale z czasem, jeśli się tym nie zajmiesz,
twoje pole widzenia zmaleje, co wpłynie na pewne aspekty życia.
Takie jak jazda autem, poruszanie się.
Niestety muszę przepisać ci krople do oczu.
Stosuj je dwa razy dziennie, okej?
Jak długo?
Niestety do końca życia.
Zadzwoń, gdybyś chciała pogadać.
Dziękuję za wszystko, Gloria.
Pisz, SMS-uj, gdy tylko chcesz.
Dobrze.
Gloria.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Jeśli zrobisz coś nowego z włosami,
ludzie będą myśleć,
że to przez nie wyglądasz inaczej.
Nie zauważą niczego innego.
Oto nasza panna młoda.
- Cudownie wyglądasz. - Naprawdę?
- Tak. - Nie przesadziłam?
Sukienka jest wspaniała, ale wciąż jesteś sobą.
- Tak. - To prawda.
Dobrze, teraz włosy.
- Okej. - To będzie wielkie wesele.
To taka piękna dziewczyna.
- Dzwoni co pięć minut. - Nie odbieraj.
Nie odbieram.
Halo.
Nie, tu Vicky.
Jest w łazience.
To długo potrwa.
Tak.
Okej.
Pa, pa.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłaś.
- Odprowadzę cię. - Nie, mamo.
Pomogę ci z bagażem.
Proszę, zostaw mnie tutaj.
Nie będę płakać.
- Odprowadzę cię tylko do wejścia. - Mamo!
Bądź ostrożna, okej?
Tak.
I napisz, gdy dolecisz.
Wystarczy mi samo "jestem".
Dobrze, mamo.
W porządku.
- Dbaj o moje książki. - Dobrze.
- Nie sprzedaj ich. - Nie sprzedam.
Bardzo cię kocham.
Okej, skarbie.
W porządku.
No już.
- Proszę się cofnąć. - Przepraszam.
Suka!
To właśnie ty!
Zbieraj się, suko!
Głupia kurwa!
To właśnie ty!
Na co to wszystko?
Na co to wszystko? Na nic!
Dałem ci wszystko!
Kazałeś jej mnie pokochać, co?
Wszystko, by mi dopierdolić!
Pani kawa.
Arnold?
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Miłego pobytu w Vegas.
Pięknie tu.
Witamy w Caesars Palace.
Witam.
Mam rezerwację.
- Pod jakim nazwiskiem? - Arnold Tenner.
Witamy, panie Tenner. Momencik.
Kochanie. Halo.
Co znowu?
Nie ma mnie w mieście. A co?
Co?
Jak?
Jak to, wpadła na okno?
Co?
Bardzo się pocięła?
Głęboko?
Przykro mi.
Nie mogę teraz przyjechać. Jestem zajęty.
Lekarze się tym zajmą.
Tak.
Lekarze.
Mam co robić. Proszę.
Co się stało?
Moja była żona miała wypadek.
Zadzwoniły córki.
Suzanne wpadła na...
szklane drzwi.
Były...
za czyste.
Nie zauważyła ich.
Stłukła je.
Bardzo się pocięła.
Całe nogi.
Taka głupota.
Nie...
Nie wyjadę.
Zostaję z tobą.
Nie pozwolę,
by mi to odebrały.
Nie zniszczą mojego życia.
Zostanę tu z tobą.
Chcę tego.
Z tobą.
Może powinniśmy wrócić.
Gloria.
Nie idź.
Robisz, co należy.
Będzie dobrze.
Dziękuję, że to mówisz, ale...
może nie dostrzegasz, jakie to dla mnie trudne.
Jak mogę cię nie dostrzegać?
Patrzę prosto na ciebie.
Kiedy tak na tobie polegają, to szkodzi nie tylko im,
ale i tobie.
Masz prawo do własnego życia.
Tak, mam.
Pojedziemy gdzieś?
Na dużą wycieczkę.
Tylko we dwoje.
Możemy pojechać do Europy.
Do Hiszpanii.
- Do Hiszpanii? - Byłeś tam kiedyś?
- Nie. - No to polećmy tam.
Polećmy do Hiszpanii.
Weźmy dziesięć dni wolnego, polećmy tam tańczyć.
Oboje kochamy taniec. Zróbmy to. Możemy jutro umrzeć.
Wyłącz go.
Okej. Boże.
Tak.
W porządku.
Na zdrowie.
- Za Hiszpanię. - Za Hiszpanię.
Zaraz wrócę.
Przepraszam.
Zwycięża numer jeden.
Nowe zakłady.
Przepraszam.
- Mogę prosić jeszcze jeden? - Jak najbardziej.
Dziwnie obstawiać 11, kiedy moja ulubiona liczba to 22.
To moje urodziny.
No to stawiamy wszystko.
Jak ci na imię?
- Gloria. - Jestem Jen.
- Miło mi. - Nawzajem.
Zobaczmy, jak nam pójdzie.
Koniec zakładów.
- Czarne, 22. - Boże, wygrałyśmy!
- Ty wygrałaś! - Dobra robota!
- Gratulacje! - Dzięki.
To Gloria, moja nowa koleżanka.
- Mark. Miło mi. - Witam.
Nasz kolega Jeremy.
- Miło mi. - Nawzajem.
Grajmy dalej.
Dwanaście? Dobra, ja też.
O nie.
Nie, proszę.
Nie masz pojęcia... Nie rób tego.
Nie.
Boże, serio.
Zdejmij to, proszę.
Cztery. Jedziemy dalej.
Pięć.
Świetnie. Sześć.
Przepraszam.
Mogę zadzwonić od was do Los Angeles?
Oczywiście.
Numer?
818...
614...
5329.
Dwadzieścia dziewięć. Proszę.
Dziękuję.
Gloria.
Mam twoje rzeczy.
Dzięki, mamo.
Zapłacę za bilety.
Już je kupiłam.
Przepraszam.
Od kiedy masz kota?
Zostaw go.
Mamo.
Gloria.
Okej.
Halo?
Gloria?
Jesteś tam?
Powiedz coś. Musisz mi uwierzyć. Przepraszam.
Tyle nas łączy.
Gloria.
Nie!
Kocham cię! Nie!
Strzeliłaś do mnie!
Tato?
Tato, co się stało?
Tatusiu, co się stało?
Boże, pomóż mu wstać.
Za kogo ty się masz, ty stara kurwo?
- Gloria! - Wracaj tu i pokaż się.
Chodź tu, chuda tyko!
Gloria!
- Witam. - Witam.
Co za widok!
Dziękuję, Gloria.
Przykro mi, że nie zdążyłam na ceremonię.
Nic nie szkodzi.
- Gratulacje. - Dziękuję, że przyszłaś.
- Cześć! - Cześć!
- Wydana za mąż. - Świetnie.
- Cześć, Gloria. - Przepraszam.
Nie przejmuj się. Cieszę się, że jesteś.
- Ja też. - Jak miło.
- Co się stało? - Nic.
- Wydajesz się jakaś nieswoja. - Cześć, Vicky.
- Cześć. - Cześć.
Dzięki, że przyszliście.
Gloria
Wciąż gdzieś biegniesz
Wciąż kogoś gonisz
Musisz go jakoś dorwać
Musisz zwolnić
Zanim coś się stanie
Czeka cię kraksa
Bądź więc ostrożna
Nie pamiętasz Czy to coś...
Przepraszam, zatańczymy?
Nie, dziękuję.
Gloria!
Zatańczmy!
Chodź, Gloria!
Chodź!
Tłumaczenie napisów: Filip Karbowiak